A new perspective on traumatic spleen injury: Quality of life after traumatic spleen injury & MR imaging after splenic artery embolization

What happens to people who suffer injury to their spleen after an accident? And how do they
experience their recovery, both physically and mentally? This dissertation explores exactly that: how
people recover from traumatic spleen injury (TSI), and which treatment options lead to the best
outcomes. Not just to survive, but also to improve long-term quality of life.

Why this research?
Most studies on serious trauma focus on physical recovery and survival rates. But we still know very
little about how patients actually feel afterwards: how their mental health evolves, how they
function in daily life, and what their quality of life is. It is also unclear which treatment is best in the
long run: surgery to remove the spleen (splenectomy), a minimally invasive procedure to preserve
the spleen (embolization), or no procedure at all, but instead close monitoring (non-operative
management).

How was the study conducted?
The SPLENIQ study consisted of two parts. The first (retrospective) part analyzed data from 181
people who had previously sustained TSI. Of these, 52 patients completed questionnaires and 14
underwent an MRI scan of their spleen. In the second (prospective) part, 116 patients were actively
followed for one year in ten hospitals across the Netherlands. Their medical data were analyzed;
among them, 50 completed follow-up questionnaires about their recovery, and 22 underwent MRI
scans. The study also examined the costs and benefits of the different treatment options.

What are the key findings?
• Mental health in patients with spleen injury is often reduced for a long time, even when physical
recovery goes well.
• The type of treatment had little effect on quality of life one year after the injury. Other factors,
such as injury severity and social support, played a greater role in recovery.
• Preserving the spleen through embolization is safe and effective. MRI scans showed that spleen
tissue remained intact in most cases.
• Embolization was also shown to be cost-effective in this study: it improved survival while keeping
healthcare costs within acceptable limits.

What can we do with these findings?
Doctors can better inform patients about the full impact of their treatment: not just on their physical
recovery, but also on their well-being and daily life. Hospitals may also consider implementing
policies to use embolization more often, where medically appropriate.

Recommendations for the future
Further research is needed into the actual immune function of the spleen after embolization, to
determine whether additional vaccinations are still necessary. Quality of life should also become a
standard part of trauma care evaluation, because recovery is not only about survival, but also about
living well afterwards

___

Wat gebeurt er met mensen die ernstig letsel aan hun milt oplopen na een ongeluk? En hoe ervaren zij hun
herstel, zowel lichamelijk als mentaal? Dit proefschrift onderzoekt precies dat: hoe mensen herstellen na
traumatisch miltletsel (TML) en wat de beste behandelmogelijkheden zijn. Niet alleen om te overleven,
maar ook om de kwaliteit van leven op lange termijn te verbeteren.

Waarom dit onderzoek?
De meeste studies naar ernstige ongevallen (trauma) richten zich op lichamelijk herstel en
overlevingskansen, maar we weten nog weinig over hoe patiënten zich écht voelen na afloop: hoe het gaat
met hun mentale gezondheid, hun dagelijks functioneren en hun kwaliteit van leven. Ook is het onduidelijk
welke behandeling op lange termijn het beste is voor de patiënt: een operatie waarbij de milt wordt
verwijderd (splenectomie), een behandeling via de bloedvaten om de milt te behouden (embolisatie), of
juist géén ingreep maar nauwkeurige monitoring (non-operatief beleid).

Hoe is het onderzoek uitgevoerd?
De SPLENIQ-studie bestond uit twee onderdelen. In het eerste (retrospectieve) deel werden de gegevens
geanalyseerd van 181 mensen die in het verleden TML hadden opgelopen. Hiervan vulden 52 patiënten
vragenlijsten in en ondergingen 14 patiënten een MRI-scan van hun milt. In het tweede (prospectieve) deel
werden 116 patiënten één jaar lang actief gevolgd in tien Nederlandse ziekenhuizen. Hun medische
gegevens werden geanalyseerd; van deze groep vulden 50 patiënten vragenlijsten in over hun herstel en
ondergingen 22 patiënten MRI-scans van hun milt. Ook werd gekeken naar de kosten en baten van de
verschillende behandelingen.

Wat zijn de belangrijkste bevindingen?
• De mentale gezondheid van mensen met miltletsel is vaak langdurig verminderd, ook als het lichamelijk
goed gaat.
• De keuze voor een bepaalde behandeling had weinig invloed op de ervaren kwaliteit van leven na een
jaar. Andere factoren, zoals de ernst van het letsel of sociale steun, bleken belangrijker voor het
herstel.
• Behoud van de milt met embolisatie is veilig en effectief. Op MRI-scans is te zien dat het miltweefsel bij
deze patiënten behouden blijft.
• Embolisatie bleek in deze studie bovendien kosteneffectief: het leidt tot betere overleving tegen
aanvaardbare zorgkosten.

Wat kunnen we ermee?
Artsen kunnen patiënten beter informeren over de gevolgen van hun behandeling: niet alleen voor hun
lichaam, maar ook voor hun leven en welzijn. Ook kunnen ziekenhuizen beleid ontwikkelen waarbij
embolisatie vaker wordt ingezet, mits dat medisch verantwoord is.

Aanbeveling voor de toekomst
Er is meer onderzoek nodig naar de daadwerkelijke werking van de milt na embolisatie, om te bepalen of
patiënten na deze behandeling wel of geen extra vaccinaties nodig hebben. Ook zou kwaliteit van leven
standaard moeten worden meegenomen bij traumazorg, zodat herstel niet alleen draait om overleven,
maar ook om goed leven daarna