Cryptocrimes: To what extent are cryptocrimes addressed by the legal frameworks of the European Union and the Netherlands?

The rise of crypto-assets has brought not only many legitimate applications but also new forms of crime. This dissertation examines the legal approach to so-called cryptocrime and assesses whether additional legislation at the Dutch and European levels is necessary. In this study, cryptocrime is divided into two main categories: Abuse relating to the issuance and trading of crypto-assets, such as cryptojacking, initial coin offering fraud and market manipulation. Crime facilitated by crypto-assets, including theft, embezzlement, extortion and blackmail, money laundering, tax fraud, the financing of terrorism and the evasion of sanctions. The unique characteristics of crypto-assets – such as (pseudo-)anonymity, decentralisation and cross-border use – pose particular challenges for the criminal justice system. This dissertation focuses on whether existing criminal law frameworks may be regarded as sufficient and effective in establishing criminal liability for cryptocrime. The main findings are: Most forms of cryptocrime are already regulated at the Dutch and European levels. In certain areas, such as money laundering and supervision, gaps or practical difficulties remain. The dissertation therefore recommends limited adjustments, such as introducing a reporting obligation for specific crypto-asset transactions. Cryptocrime does not necessitate large-scale legislative reform; refinement of existing frameworks suffices. The dissertation concludes that cryptocrime is above all a modern variant of existing forms of crime. Careful application and, where necessary, targeted adjustment of the current legal framework is sufficient to prosecute cryptocrime under existing criminal offences.
____

De opkomst van crypto-activa heeft naast vele legitieme toepassingen ook nieuwe vormen van criminaliteit met zich meegebracht. Dit proefschrift onderzoekt de juridische aanpak van zogeheten cryptocriminaliteit en beoordeelt of aanvullende wetgeving op Nederlands en Europees niveau noodzakelijk is. Cryptocriminaliteit wordt in dit onderzoek onderverdeeld in twee hoofdvormen: Misbruik rond de uitgifte en handel in crypto-activa, zoals cryptojacking, fraude met initial coin offerings en marktmanipulatie. Criminaliteit gefaciliteerd door crypto-activa, waaronder diefstal, verduistering, afpersing en afdreiging, witwassen, belastingfraude, terrorismefinanciering en het omzeilen van sancties. Unieke eigenschappen van crypto-activa – denk aan (pseudo-)anonimiteit, decentralisatie en grensoverschrijdend gebruik – brengen bijzondere uitdagingen met zich mee voor de strafrechtsketen. Dit proefschrift richt zich specifiek op de vraag of bestaande kaders binnen het strafrecht als adequaat en effectief kunnen worden beschouwd om strafrechtelijke aansprakelijkheid voor cryptocriminaliteit vast te stellen. De belangrijkste bevindingen zijn: De meeste vormen van cryptocriminaliteit zijn gereguleerd op Nederlands en Europees niveau. Bij enkele domeinen, zoals witwassen en toezicht, bestaan lacunes of praktische knelpunten. In het proefschrift worden daarom beperkte aanpassingen aanbevolen, zoals het opnemen van een meldplicht bij bepaalde transacties in crypto-activa. Cryptocriminaliteit vereist geen grootschalige aanpassingen van de bestaande strafbaarstellingen; verfijning van bestaande kaders kan volstaan. Het onderzoek concludeert dat cryptocriminaliteit vooral een moderne variant is van bestaande criminaliteit. Een zorgvuldige toepassing en waar nodig gerichte aanpassing van het huidige juridische kader volstaat om cryptocriminaliteit binnen de bestaande strafbaarstellingen te vervolgen.