Hoop als antwoord op geweld

Militairen worden getraind om extreem geweld te ervaren, te hanteren, en met de gevolgen daarvan om te gaan. Trauma en geweld hebben, naast medische en psychologische aspecten, ook een levensbeschouwelijk aspect, een zingevingsaspect dat belangrijk is in de voorbereiding op maar zeker ook in de verwerking van ervaring van oorlog en geweld. Beknopt gezegd spreek ik soms militairen die na een traumatische ervaring alle mogelijke therapieën hebben doorlopen maar die toch ongelukkig blijven. En dat heeft ermee te maken dat oorlog zo’n overweldigende ervaring is, dat we vele jaren, en soms een leven lang, nodig hebben om de betekenis ervan voor ons leven te begrijpen en ons ermee te verzoenen. Nadat we deze ervaring wat nader hebben bekeken wil ik het principe van zingeving en levensbeschouwing in het algemeen beschrijven: hoe het werkt en waarom het belangrijk is, en wat trauma vanuit levensbeschouwelijk perspectief kan betekenen. Vervolgens
wil ik op basis van mijn ervaring als geestelijk verzorger reflecteren op het begrip “hoop” als een relatiebegrip. Ten slotte zal
ik een paar opmerkingen maken over het belang van gedeelde, hoopvolle verhalen in de samenleving.