Whose justice is it anyway? Narrative victimology and secondary victimization of rape victims in India

Public Summary
Whose Justice Is It Anyway?: How Rape Victims Are Treated by the Justice System in India
Garima Jain | Tilburg University
After the 2012 Nirbhaya case, the brutal gang rape of a 23- year old young woman on a Delhi bus that shocked India which made its rape laws much tougher. Punishments became stricter, special fast courts were set up, and the definition of rape was widened. But even after all these changes, fewer rapists are being convicted than before. Today, only about 1 in 5 rape cases ends in a conviction. This research asks a simple question: Why? What really happens to women who report rape in India, and does the system actually help them? To find out, the researcher spent 18 months in Delhi following eight rape cases very closely. She worked with Sampurna, an organisation that has supported rape victims in Delhi since 2000. She sat with families in their homes, went with them to police stations, courts, and hospitals, and listened to their stories over many months. The cases were chosen to reflect the different ways rape happens in India: a stranger attack (the Nirbhaya case), young couples who ran away together against their families' wishes, men who promised marriage and then refused, and child sexual abuse. The names of everyone involved have been changed to protect them, and trained counsellors supported the families throughout.

The research shows that the justice system in India does not work the same way for every victim. It is shaped by old ideas about family honour and caste. In many Indian families, a woman's honour is seen as belonging to the whole family. So when a woman is raped, families, neighbours, and even the police often worry first about the family's reputation, not the woman herself. Victims are pushed to stay quiet. Some are even told to marry the man who raped them. Caste makes things even more complicated. When a young woman falls in love with someone her family does not approve of, often someone from a different caste or religion. Her parents sometimes file a false rape case against the man to break up the relationship. A law meant to protect women ends up being used to control them.

The research also found that the system tends to believe only certain kinds of victims: those attacked by strangers, those who fought back, those who reported quickly, and those from "respectable" families. Victims who do not fit this picture are often not believed, are blamed, or are pressured to settle the case quietly. The court process itself causes a second round of pain. Victims have to repeat their stories again and again, often while being questioned harshly, and they wait years, sometimes more than ten for a decision. As one father said, "It has been more than 10 years and we are still fighting. We are invisible in this process of justice." When asked what justice means to them, victims rarely spoke only about punishing the attacker. They wanted to be believed, to be treated with respect, and to feel safe enough to rebuild their lives. A simple "guilty" or "not guilty" verdict cannot give them that.

The research suggests four changes. First, rape must stop being seen as a stain on family honour and start being seen as a crime against a person. Second, the system should focus on supporting the victim through every step, not just on the final verdict. Third, police officers, lawyers, and judges need proper training to handle these cases with care and without bias. Fourth, India needs to invest in education and awareness in schools and communities so that rape can be prevented in the first place and not just punished once it happens.
—
Publiekssamenvatting
Whose Justice Is It Anyway?: Hoe verkrachtingsslachtoffers worden behandeld door het rechtssysteem in India
Garima Jain | Tilburg University
Na de Nirbhaya-zaak in 2012- de brute groepsverkrachting van een jonge vrouw in een bus in Delhi die heel India schokte- werden de verkrachtingswetten in het land flink aangescherpt. Straffen werden zwaarder, er kwamen speciale snelrechtbanken, en de definitie van verkrachting werd verbreed. Maar zelfs na al deze veranderingen worden er minder verkrachters veroordeeld dan voorheen. Vandaag de dag eindigt slechts ongeveer 1 op de 5 verkrachtingszaken in een veroordeling. Dit onderzoek stelt een eenvoudige vraag: waarom? Wat gebeurt er werkelijk met vrouwen die in India aangifte doen van verkrachting, en helpt het systeem hen ook echt? Om dat uit te zoeken bracht de onderzoekster 18 maanden door in Delhi, waar zij acht verkrachtingszaken van dichtbij volgde. Zij werkte samen met Sampurna, een organisatie die sinds 2000 verkrachtingsslachtoffers in Delhi ondersteunt. Zij zat bij families thuis, ging met hen mee naar politiebureaus, rechtbanken en ziekenhuizen, en luisterde maandenlang naar hun verhalen. De zaken werden gekozen om de verschillende manieren te laten zien waarop verkrachting in India voorkomt: een aanval door een onbekende (de Nirbhaya-zaak), jonge stellen die tegen de wil van hun families samen wegliepen, mannen die een huwelijk beloofden en dat vervolgens weigerden, en seksueel misbruik van kinderen. De namen van alle betrokkenen zijn veranderd om hen te beschermen, en getrainde counselors ondersteunden de families gedurende het hele traject.

Het onderzoek laat zien dat het rechtssysteem in India niet voor elk slachtoffer hetzelfde werkt. Het wordt gevormd door oude opvattingen over familie-eer en kaste. In veel Indiase families wordt de eer van een vrouw gezien als iets wat aan de hele familie toebehoort. Als een vrouw wordt verkracht, maken families, buren en zelfs de politie zich daarom vaak eerst zorgen om de reputatie van de familie, en niet om de vrouw zelf. Slachtoffers worden onder druk gezet om te zwijgen. Sommigen krijgen zelfs te horen dat zij met de man moeten trouwen die hen heeft verkracht. Kaste maakt het allemaal nog ingewikkelder. Wanneer een jonge vrouw verliefd wordt op iemand die haar familie niet goedkeurt — vaak iemand uit een andere kaste of religie- dienen haar ouders soms een valse aangifte van verkrachting in tegen de man om de relatie te verbreken. Een wet die bedoeld was om vrouwen te beschermen, wordt zo gebruikt om hen te controleren.

Het onderzoek toont ook aan dat het systeem geneigd is alleen bepaalde soorten slachtoffers te geloven: degenen die door een onbekende zijn aangevallen, degenen die zich hebben verzet, degenen die snel aangifte hebben gedaan, en degenen uit "respectabele" families. Slachtoffers die niet in dit beeld passen, worden vaak niet geloofd, krijgen de schuld, of worden onder druk gezet om de zaak in stilte te schikken. Het proces zelf veroorzaakt een tweede ronde pijn. Slachtoffers moeten hun verhaal keer op keer vertellen, vaak terwijl zij hard worden ondervraagd, en zij wachten Jaren- soms meer dan tien- op een uitspraak. Zoals een vader zei: "Het is al meer dan 10 jaar en we vechten nog steeds. Wij zijn onzichtbaar in dit proces van rechtvaardigheid." Wanneer slachtoffers werd gevraagd wat rechtvaardigheid voor hen betekent, spraken zij zelden alleen over het straffen van de dader. Zij wilden geloofd worden, met respect behandeld worden, en zich veilig genoeg voelen om hun leven weer op te bouwen. Een simpel "schuldig" of "niet schuldig" kan hen dat niet geven.